"Sećah se gledišta sa Velebita, sa Krsca, sa Lovćena, sa Vezuva, sa Efelove kule i različitih visokih zvonika - što je sve išlo na razmacima života, od detinjstva do zrelosti" - ističe Simo Matavulj ujednom putopisu potkraj života. Te reči slikovito oličavaju i njegov život, ne tako dug a toliko raznolik ne samo u geografskom smislu, život u znaku stalnog uspona: od osrednjeg đaka sa skromnim školskim kvalifikacijama do najobrazovanijeg našeg pisca svoga vremena; od seoskog učitelja do akademika i predsednika Srpskog književničkog društva; od provincijskog publiciste i nespretnog stihotvorca do jednog od prvaka naše pripovedne proze; od jezički tepavog spisatelja do uzornog srpskog stiliste.